Przedawnione czy nieprzedawnione ? Oto jest pytanie.

Marcin Bartnik        06 października 2016        Komentarze (0)

Ostatnio jeden z czytelników mojego bloga zadał mi bardzo ciekawe pytanie. Na wniosek banku była prowadzona przeciwko niemu egzekucja na podstawie BTE z klauzulą wykonalności. Egzekucja dotyczyła nieruchomości. Została umorzona na podstawie art. 985 § 1 k.p.c. Nie było chętnych na zakup nieruchomości na dwóch licytacjach, a wierzyciel nie chciał przejąć nieruchomości na własność. Po umorzeniu egzekucji wierzytelność została sprzedana do funduszu sekurytyzacyjnego. Czy w tej sytuacji wniosek o wszczęcie egzekucji złożony przez bank przerwał bieg przedawnienia także w stosunku do nabywcy długu ? Wątpliwości czytelnika wzbudziła podstawa umorzenia egzekucji.

Odpowiedź na to pytanie jest krótka. Nie przerwał. W świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2016 r. (sygn. akt III CZP 29/16), o której pisałem tutaj, nowy wierzyciel nie będący bankiem nie może powołać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem egzekucji na podstawie BTE z klauzulą wykonalności. Bez znaczenia pozostaje sposób zakończenia egzekucji.

Piszę o tym również dlatego, że pojawiło się już uzasadnienie powyższej uchwały (jest dostępne tutaj).

Ciekawiło mnie czy w uzasadnieniu Sąd Najwyższy odniesie się do kwestii czy złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności BTE powoduje przerwanie biegu przedawnienia w stosunku do nowego wierzyciela, który nie jest bankiem.

Niestety Sąd Najwyższy nie wypowiedział się wprost w tej kwestii, ale po analizie uzasadnienia uchwały III CZP 29/16 nie można mieć wątpliwości, że zarówno złożenie wniosku o nadanie klauzuli BTE, jak i wniosku o wszczęcie egzekucji na podstawie BTE z klauzulą przez bank, nie przerywa biegu przedawnienia roszczenia dla nowego wierzyciela (innego niż bank).

Poniżej fragmenty uzasadnienia, które potwierdzają moje stanowisko. Oczywiście ktoś może zarzucić, że są one wyjęte z kontekstu. Dlatego zachęcam do zapoznania się z całym uzasadnieniem uchwały III CZP 29/16.

W przypadku wierzytelności objętej bankowym tytułem wykonawczym sytuacja prawna cesjonariusza kształtuje się odmiennie od sytuacji prawnej nabywcy wierzytelności objętej innym tytułem wykonawczym. (…)

Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 listopada 2014 r., II CSK 196/14, przerwanie biegu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 KPC następuje, co do zasady, tylko pomiędzy stronami postępowania, jeżeli z istoty łączącego je stosunku prawnego wynika, że są materialnie zobowiązane lub uprawnione, a więc skutek przerwania zachodzi tylko w podmiotowych i przedmiotowych granicach czynności podjętej przez wierzyciela. (…)

Wniosek o wszczęcie egzekucji wywołuje zatem skutek przerwy wtedy, gdy pochodzi od wierzyciela wskazanego w tytule egzekucyjnym, na rzecz którego została wydana klauzula wykonalności; nie jest bowiem wystarczająca tożsamość wierzytelności lecz konieczna jest również identyczność osób, na rzecz których czynność ta została dokonana. (…)

Nabywca wierzytelności nie będący bankiem nabywa wierzytelność w swej treści i przedmiocie tożsamą z wierzytelnością zbywającego banku, ale nie wchodzi w sytuację prawną zbywcy wywołaną przerwą biegu przedawnienia i rozpoczęciem biegu na nowo. (…)

Wyjątkowość przywileju wystawiania bankowego tytułu egzekucyjnego prowadzi do wniosku, że skoro nie może on być podstawą egzekucji na rzecz innych osób, niż w nim wskazane za wyjątkiem następstwa prawnego po stronie wierzyciela innego banku, to również materialnoprawne skutki wszczęcia postępowania egzekucyjnego jako czynności wierzyciela – banku prowadzącej do przerwy biegu przedawnienia dotyczą wyłącznie tego wierzyciela i nie dotyczą nabywcy nie będącego bankiem.

 

 

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Poprzedni wpis:

Następny wpis: